Μαρτυρίες

Η παρακάτω αποτελεί συνθετική περίπτωση, βασισμένη σε θεραπευτικές εμπειρίες. Τα στοιχεία έχουν τροποποιηθεί για την προστασία της ιδιωτικότητας.

Όταν πήγα πρώτη φορά στην ψυχολόγο, είχα πολύ άγχος με το σχολείο και κυρίως με τις εξετάσεις. Διάβαζα αρκετά, αλλά πάντα νόμιζα ότι δεν ήταν αρκετό. Ακόμα κι όταν ήξερα το μάθημα, φοβόμουν ότι την ώρα που θα έγραφα θα τα ξεχνούσα όλα.

Πριν από κάθε διαγώνισμα ή εξέταση με έπιανε μεγάλη ταραχή. Πονούσε το στομάχι μου, η καρδιά μου χτυπούσε γρήγορα και μερικές φορές δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Σκεφτόμουν συνέχεια «κι αν δεν γράψω καλά;» ή «κι αν τα ξεχάσω όλα;».

Με είχε πιάσει τόσο πολύ αυτό το πράγμα, που κάποιες φορές δεν ήθελα ούτε να πάω στο σχολείο τις μέρες που γράφαμε. Φοβόμουν ότι θα κάτσω στο θρανίο και δεν θα μπορώ να γράψω τίποτα.

Στην αρχή έλεγα ότι πρέπει να διαβάζω ακόμα περισσότερο. Έτσι όμως γινόταν χειρότερα. Κουραζόμουν πολύ και τελικά δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

Στη θεραπεία άρχισα να μιλάω για όλα αυτά που με άγχωναν. Στην αρχή μου ήταν δύσκολο, αλλά μετά άρχισα να νιώθω καλύτερα. Κατάλαβα ότι το άγχος που ένιωθα στο σώμα μου δεν σήμαινε ότι κάτι κακό θα γίνει.

Έμαθα να προσέχω λίγο περισσότερο τι μου συμβαίνει όταν αγχώνομαι. Να παίρνω μια ανάσα, να μην τρομάζω και να λέω «εντάξει, αγχώθηκα, θα μου περάσει».

Σιγά σιγά άρχισα να φοβάμαι λιγότερο τις εξετάσεις. Δεν λέω ότι σταμάτησα να αγχώνομαι τελείως. Απλώς τώρα το άγχος δεν με παίρνει από κάτω όπως παλιά.

Μπορώ να κάτσω να διαβάσω χωρίς να σκέφτομαι συνέχεια ότι θα αποτύχω. Και όταν έρθει η ώρα να γράψω, μπορώ να συγκεντρωθώ πολύ καλύτερα.

Κατάλαβα επίσης κάτι που δεν είχα σκεφτεί πριν. Ότι αν δεν γράψω καλά σε ένα μάθημα, δεν σημαίνει ότι είμαι άχρηστος ή ότι δεν αξίζω. Απλώς δεν πήγε καλά ένα διαγώνισμα.

Τώρα νιώθω πιο σίγουρος με τον εαυτό μου και δεν πιέζομαι τόσο.

Φοιτητής πλέον στο πανεπιστήμιο, σκοπεύω να συνεχίσω τη θεραπεία γιατί θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα για τον εαυτό μου και να μπορώ να αντιμετωπίζω καλύτερα όσα με αγχώνουν, όχι μόνο στα μαθήματά μου αλλά και στην καθημερινή μου ζωή.

Το παρακάτω αποτελεί μια μαρτυρία ενός περιστατικού που απευθύνθηκε για βοήθεια στο γραφείο μου.

Όταν ξεκίνησα τη θεραπεία, ήμουν 40 ετών και ένιωθα ότι η ζωή μου είχε αρχίσει να περιορίζεται από τον φόβο. Είχα συχνές κρίσεις πανικού, οι οποίες εμφανίζονταν ξαφνικά και με τρόμαζαν πολύ. Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπά δυνατά, δυσκολευόμουν να αναπνεύσω, ζαλιζόμουν και πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι κάτι κακό θα μου συμβεί ή ότι θα χάσω τον έλεγχο.

Το πιο δύσκολο, όμως, δεν ήταν μόνο η ίδια η κρίση. Ήταν ο φόβος ότι θα ξανασυμβεί. Άρχισα να αποφεύγω μέρη και καταστάσεις όπου πίστευα ότι μπορεί να αισθανθώ άσχημα. Δεν ήθελα να βρίσκομαι μόνη μου, δυσκολευόμουν να κάνω κάποιες μετακινήσεις και πολλές φορές σκεφτόμουν από πριν πώς θα μπορούσα να φύγω αν ένιωθα ότι έρχεται μια κρίση.

Στην αρχή της θεραπείας δυσκολευόμουν πολύ να καταλάβω τι μου συνέβαινε. Το σώμα μου ήταν για μένα κάτι που φοβόμουν. Κάθε ταχυκαρδία, κάθε ζάλη ή δυσκολία στην αναπνοή την εξέλαβα ως σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά.

Σιγά σιγά, μέσα από τη θεραπεία, άρχισα να παρατηρώ διαφορετικά το σώμα μου. Έμαθα να αναγνωρίζω την ένταση, την αναπνοή μου και τις αλλαγές που συνέβαιναν όταν άρχιζε να αυξάνεται το άγχος. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι μπορούσα να αισθανθώ φόβο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κινδυνεύω.

Ήταν σημαντικό για μένα να μάθω να μην προσπαθώ κάθε φορά να διώξω αμέσως αυτό που ένιωθα. Σταδιακά μπορούσα να μείνω με την αίσθηση, να την παρατηρήσω και να περιμένω μέχρι να περάσει, χωρίς να πανικοβάλλομαι επειδή φοβόμουν τον ίδιο τον πανικό.

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας άρχισα επίσης να κατανοώ καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμουν την ένταση και την ανάγκη μου να έχω τον έλεγχο. Ανακαλύπτοντας και επεξεργαζόμενη αυτά τα κομμάτια του εαυτού μου, άρχισα να αισθάνομαι μεγαλύτερη ασφάλεια.

Μετά από περίπου έναν χρόνο θεραπείας, οι κρίσεις πανικού είχαν μειωθεί σημαντικά σε συχνότητα και ένταση. Ακόμη πιο σημαντικό για μένα ήταν ότι δεν τις φοβόμουν όπως παλιά.

Άρχισα να κάνω ξανά πράγματα που είχα σταματήσει. Να μετακινούμαι πιο ελεύθερα, να μένω μόνη μου και να βρίσκομαι σε μέρη χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς πώς θα φύγω.

Σήμερα, όταν αισθάνομαι το σώμα μου να ενεργοποιείται ή το άγχος να ανεβαίνει, δεν σκέφτομαι αμέσως ότι κάτι κακό θα συμβεί. Μπορώ να σταθώ απέναντι σε αυτό που νιώθω και να θυμάμαι ότι μπορώ να φοβάμαι χωρίς να κινδυνεύω.

Η θεραπεία μου συνεχίζεται. Οι κρίσεις πανικού δεν είναι πλέον το κέντρο της ζωής μου, όμως έχω επιλέξει να συνεχίσω τη θεραπευτική μου πορεία, γιατί θέλω να γνωρίσω ακόμη καλύτερα τον εαυτό μου, να κατανοήσω βαθύτερα τις ανάγκες και τα συναισθήματά μου και να αναπτύξω νέους, πιο δημιουργικούς τρόπους να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της ζωής.

Για μένα, η θεραπεία δεν είναι μόνο ένας τρόπος να ξεπεράσω ένα σύμπτωμα. Είναι μια διαδικασία προσωπικής εξέλιξης που συνεχίζεται, με στόχο να μπορώ να ζω με περισσότερη ελευθερία, ασφάλεια, επίγνωση και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.