Η σχέση ανάμεσα στο χρόνιο στρες, το νευρικό και ανοσοποιητικό σύστημα, και πώς η σωματική ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει σε αυτοάνοσα νοσήματα.
Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι μια ομάδα χρόνιων παθήσεων κατά τις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα, αντί να προστατεύει αποκλειστικά τον οργανισμό, στρέφεται εναντίον δικών του κυττάρων και ιστών. Η εμφάνισή τους είναι σύνθετη και σχετίζεται με πολλούς παράγοντες, όπως η γενετική προδιάθεση, το περιβάλλον, οι ορμονικές και ανοσολογικές λειτουργίες, αλλά και παράγοντες που σχετίζονται με το στρες.
Η σωματική ψυχοθεραπεία ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη σχέση ανάμεσα στο σώμα, το νευρικό σύστημα, τα συναισθήματα και το στρες. Γνωρίζουμε ότι το χρόνιο στρες δεν επηρεάζει μόνο την ψυχική μας κατάσταση, αλλά μπορεί να επηρεάσει και τη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού, του ορμονικού και του ανοσοποιητικού συστήματος.
Όταν ένα άτομο βιώνει για μεγάλο χρονικό διάστημα έντονη πίεση ή απειλή, το νευρικό σύστημα μπορεί να παραμένει σε κατάσταση αυξημένης ετοιμότητας, ακόμη και όταν ο πραγματικός κίνδυνος έχει περάσει. Αυτό μπορεί να εκφράζεται μέσα από σωματική ένταση, αλλαγές στην αναπνοή, υπερεγρήγορση, δυσκολία χαλάρωσης, διαταραχές του ύπνου ή ένα διαρκές αίσθημα ότι «κάτι πρέπει να αντιμετωπίσω».
Η σωματική ψυχοθεραπεία εξετάζει ακριβώς αυτή τη σύνδεση. Εστιάζει στο πώς βιώνονται στο σώμα ο φόβος, ο θυμός, η πίεση, η αδυναμία, η εξάντληση ή δύσκολες και τραυματικές εμπειρίες. Μέσα από τη σωματική επίγνωση, την αναπνοή, την κίνηση και την ήπια επεξεργασία των σωματικών και συναισθηματικών αντιδράσεων, στόχος είναι να ενισχυθεί η ικανότητα του νευρικού συστήματος να επιστρέφει από την κατάσταση συναγερμού σε μια μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας και ρύθμισης.
Η σχέση ανάμεσα στο στρες, το ανοσοποιητικό και την αυτοανοσία είναι πολύπλοκη και εξακολουθεί να μελετάται. Είναι λοιπόν πιθανό το χρόνιο στρες να επηρεάζει τη φλεγμονώδη λειτουργία και να επιβαρύνει την εμπειρία των συμπτωμάτων.
Επομένως, ο στόχος της σωματικής ψυχοθεραπείας είναι να βοηθήσει το άτομο να αποκτήσει μια καλύτερη σχέση με το σώμα του και μεγαλύτερη ικανότητα διαχείρισης του στρες, του φόβου, του πόνου, της κόπωσης και της αβεβαιότητας που συχνά συνοδεύουν μια χρόνια νόσο.
Το ζητούμενο δεν είναι να θεωρήσουμε ότι «το μυαλό προκαλεί την ασθένεια», αλλά να κατανοήσουμε καλύτερα τη σύνθετη αλληλεπίδραση μεταξύ ψυχισμού, νευρικού συστήματος, ανοσοποιητικού και σώματος.
ΕΣΣΙΑΣ
Ανάλυση της ψυχοσωματικής διάστασης των αυτοάνοσων διαταραχών: πώς το σώμα σωματοποιεί ασυνείδητα βιώματα, χρόνιο στρες και ανείπωτες συγκρούσεις της προσωπικής μας διαδρομής.